domingo 8 de noviembre de 2009
miércoles 4 de noviembre de 2009
Tiemblo
Anda loco el ordenador, como mi cabeza que da mil vueltas.
Estos días nos han dejado, Francisco Alaya, Strauss, J.L Vázquez...la vida/la muerte.
Ciberculturalia nos habla en un magnífico post de los muros, Reflexiones nos recuerda las cárceles de la muerte, ayer he visto una película sobre las atrocidades del ejercito americano en Irak, leo un libro sobre la colonización de los portugueses en África y Barricada canta a la memoria histórica...y tiemblo sobre la condición humana. Tiemblo.
Estos días nos han dejado, Francisco Alaya, Strauss, J.L Vázquez...la vida/la muerte.
Ciberculturalia nos habla en un magnífico post de los muros, Reflexiones nos recuerda las cárceles de la muerte, ayer he visto una película sobre las atrocidades del ejercito americano en Irak, leo un libro sobre la colonización de los portugueses en África y Barricada canta a la memoria histórica...y tiemblo sobre la condición humana. Tiemblo.
lunes 2 de noviembre de 2009
Danza da lúa en Santiago
¡Fita aquel branco galán,
olla seu transido corpo!
É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.
Fita seu corpo transido
negro de somas e lobos.
Nai: a lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¿Quén fire potro de pedra
na mesma porta do sono?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
¿Quen fita meus grises vidros
cheos de nubens seus ollos?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
Déixame morrer no leito
soñando con froles dóuro.
Nai: a lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¡Ai filla, co ar do céo
vólvome branca de pronto!
Non é o ar, é a triste lúa
na Quintana dos mortos.
¿Quén brúa co-este xemido
dímenso boi melancónico?
¡Nai: É a lúa, a lúa
coronada de toxos,
que baila, e baila, e baila
na Quintana dos mortos!
Federico Garcia Lorca
olla seu transido corpo!
É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.
Fita seu corpo transido
negro de somas e lobos.
Nai: a lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¿Quén fire potro de pedra
na mesma porta do sono?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
¿Quen fita meus grises vidros
cheos de nubens seus ollos?
¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!
Déixame morrer no leito
soñando con froles dóuro.
Nai: a lúa está bailando
na Quintana dos mortos.
¡Ai filla, co ar do céo
vólvome branca de pronto!
Non é o ar, é a triste lúa
na Quintana dos mortos.
¿Quén brúa co-este xemido
dímenso boi melancónico?
¡Nai: É a lúa, a lúa
coronada de toxos,
que baila, e baila, e baila
na Quintana dos mortos!
Federico Garcia Lorca
Margar
“No sabía muy bien lo que ocurriera. Quizás no había tenido ningún momento para encontrarme frente a mi misma. Creo que me he estado engañando apenas sin darme cuenta. Que difícil es poder verse y reconocerse. Siempre me disculpo. Siempre encuentro una justificación piadosa a mis actos. A mi vida. Soy una víctima sin querer serlo, sin aparentarlo. Soy víctima de los juicios que sobre mi se han hecho. Solo he deseado una cosa con fuerza, el encuentro del Amor y el encuentro con mi hija. He sufrido el peor de los destierros, la soledad más honda y el menosprecio, he perdido en la batalla a la carne de mi carne,a mis hijos. En este recorrido he sido tan indigna, me he vendido en más de una ocasión por un simple juego de frivolidades al mejor postor, he sentido asco tantas veces de esos absurdos pretendientes, he fingido y mentido, he jugado y me he reído de todos ellos y lo más irónico es que he seguido sufriendo.
Ahora estoy aquí, apenas solo yo puedo reconocerme en este paisaje, en donde las nostalgias y los apegos se transforman en una música de tristezas y perdidas .No sé que busco, quizás es que ya no busco nada más que el refugio…empezar de nuevo es un tópico….no hay nada que empezar se trata de continuar en esta trayectoria tan infernal que representa esta época, esta vida que no es otra sino la mía.”
domingo 1 de noviembre de 2009
Chove
Chove en Santiago
meu doce amor
camelia branca do ar
brila entebrecida ao sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa
Olla a choiva pola rúa
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
agoa da mañan anterga
trema no meu corazón. Federico Garcia Lorca
Doña Gata
Mi casa, donde nací y viví con mi familia, es ahora la casa de la señora gata.
Salió a recibirnos con gesto agresivo, como hacía en aquellos tiempos que eramos pequeños y que tenía el dominio de nuestro patio.
Mi padre, al que yo asociaba con San Francisco de Asís, era el único que no les tenía miedo. Él hablaba con ellas y acariciaba a sus hijitos, que normalmente eran muchos.
Ayer, cuando fuimos hacer un paseo por nuestros antiguos barrios y a visitar la que fuera nuestra casa, hoy abandonada, nos salió Doña Gata a recibirnos.
Si creyera en la reincarnación pensaría que era mi padre enfadado por haber sido tan tontos de venderla. Pero no creo en ella.
Como todo en la vida lo puedes ver desde muchos ángulos, tiene gracia que este habitada por los gatos, aunque queda la nostalgia de la perdida y el abandono.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






